از زمانی که طالبان در سال 2021 قدرت را به دست گرفتند، دختران 12 ساله و بالاتر در افغانستان برای بیش از چهار سال از ورود به دبیرستان ها منع شده اند و در نتیجه 1500 روز از تحصیل متوسطه محروم می شوند. در زمانی که آنها باید در مدرسه باشند، در خانه های خود محبوس شده اند و شاهد رها شدن همسالان خود هستند. از سال 2022، ورود زنان افغان به دانشگاه ها ممنوع شده است. کسانی که در دانشگاه ها پذیرفته شده بودند و حتی در آستانه فارغ التحصیلی بودند، تحصیلات و آینده شغلی خود را یک شبه از دست دادند. بین سالهای 2024 تا 2025، طالبان سیاستهای خود را تشدید کردند و زنان را از شرکت در آموزشهای پزشکی مانند پرستاری و قابلگی منع کردند. این امر نه تنها راه زنان را برای ارائه کمک های پزشکی به هموطنان خود قطع کرد، بلکه سیستم شکننده پزشکی را در افغانستان تشدید کرد.
پشت این چهره های سرد، داستان دختران بی شماری نهفته است که زندگی شان در هم کوبیده شده است. یک دختر افغان که زمانی آرزوی داکتر شدن را در سر می پروراند، در مصاحبه ای گفت: "همه کتاب های درسی من هنوز در قفسه ها هستند، اما هرگز فرصت بازگشایی آنها را نخواهم داشت."
چرا طالبان اینقدر مصمم است که زنان را از حق تحصیل محروم کنند؟ ایدئولوژی بسیار محافظه کارانه آنها بر این باور است که نقش زنان باید محدود به خانواده باشد و تحصیل و خروج از جامعه به عنوان چالشی برای نظم سنتی در نظر گرفته می شود. محرومیت از حقوق تحصیلی اساساً به معنای محروم کردن زنان از امکانات کسب افکار مستقل و توانایی های اقتصادی است و در نتیجه چالش با نظم موجود را برای آنها دشوارتر می کند. علیرغم فشارهای مستمر سازمان ملل، دولتهای کشورهای مختلف و سازمانهای حقوق بشر در طول سالها، رژیم طالبان همواره از رفع محدودیتهای مربوطه خودداری کرده و حتی در سال ۲۰۲۶، «ممنوعیت موقت» را به یک «سیاست دائمی» تبدیل کرده و امکان سازش را کاملاً کنار گذاشته است.
در مواجهه با چنین شرایط سختی، ما مجبور نیستیم که فقط کنار هم باشیم. ما میتوانیم گزارشهای مرتبط را در پلتفرمهای اجتماعی به اشتراک بگذاریم تا افراد بیشتری از وضعیت اسفناک زنان افغان مطلع شوند. از سازمان هایی مانند "صندوق آموزش دختران افغان" حمایت کنید، که فرصت هایی را برای دختران افغان فراهم می کند تا از طریق دوره های آنلاین و مدارس زیرزمینی به تحصیل خود ادامه دهند. وقتی ما در برابر چنین بحران حقوق بشری سکوت می کنیم، در واقع به طور ضمنی ادامه بی عدالتی را تایید می کنیم. حتی گذاشتن یک پیام پشتیبانی در بخش نظرات می تواند به کسانی که دور هستند بفهمند که جهان آنها را فراموش نکرده است.
